Όσες φορές ακονίζει τα δόντια της, συνήθως ο στόχος είναι εφικτός. Θα μου πεις, τίποτα πιο εφικτό από το εύκολο. Στα δύσκολα είναι ο καημός. Η Όπιουμ όμως, δεν ξέρει από οπισθοχωρήσεις. Η ήττα είναι μια συνθήκη που δεν την καλογνωρίζει. Κι όταν, για εκείνην, κάτι είναι εφικτό, δε σημαίνει πως είναι και για τον οποιονδήποτε. Όμορφες οι σημασίες κάποιων λέξεων σαν ταιριάζουν απόλυτα με το δέρμα που τις φορούν κάποιοι, έτσι δεν είναι?
Ο καθρέφτης λέει αλήθειες μα και όμορφα ψέματα όταν κοιτάς με τα μάτια στην πλάτη. Η δική της φύση, δεν αντικατοπρίζεται. Να άλλο ένα θετικό στη διαμόρφωση ενός προσωπικού σύμπαντος. Και μη ξεχνάμε πως μόνο έτσι επιζείς. Δεν είναι το αίμα που σε θρέφει, μα και η διαμόρφωση του κόσμου στον οποίο περιφέρεσαι.
Η Όπιουμ ξαγρύπνησε χαράζοντας στον τοίχο αρχικά γραμμάτων. Με τα δόντια της. Με την αγριάδα της. Με το σίγουρο πάτημα της ιπτάμενης οπτασίας της. Στο Ζ στάθηκε κομματάκι παραπάνω. Σκέφτηκε πως έτσι αρχίζει και η Ζωή. Την επόμενη στιγμή το έγλυψε βγάζοντας έξω τη γλώσσα.
Γεύση μηδέν.
Δεν περίμενε κάτι το διαφορετικό.
Άλλαξε ρούχα και βγήκε στο σκοτάδι.
